Sawy.
Początkowo główną linią serbskiego ruchu narodowego była współpraca z Monarchią Habsburską rozpoczęta w czasie wojny Imperium Osmańskiego ze Świętą Ligą. W 1688 roku wojska koalicji wkroczyły do Belgradu, na co patriarcha Arseniusz III odpowiedział wezwaniem do walki u boku chrześcijan. Odniesiono sukcesy już w 1689 roku kiedy zajęto Nisz, Skopje, Prizren oraz Stip, jednak rok później wojska tureckie ponownie przejęty nad nimi kontrolę i zaczęły maszerować na północ. Arsenije III spodziewając się masakr ze strony armii osmańskiej na ludności serbskiej w odwecie, poprowadził około 30 tysięcy rodzin ku granicy z Cesarstwem Habsburgów by osiedlić się w Wojwodinie. Była to pierwsza fala wydarzenia, które przeszło do historii pod nazwą wielkiej wędrówki Serbów (sr. Velika seoba Srba). Następna fala ruszyła już niebawem, gdy Leopold I wezwał ludy bałkańskie do powstania z gwarancją wolności religijnych i niższych podatków. Trzeba tu jednak podkreślić, że emigracja miała mieć charakter jedynie tymczasowy wobec nadziei emigrantów, że po wojnie i przejęciu ziem serbskich przez Austrię będą mogli powrócić do swoich domów.