Jednak pokój w Karłowicach nie spełnił wymagań Serbów, co nie zniechęciło ich do przyszłej współpracy z Wiedniem. Serbski udział doprowadził do spadku zaufania Porty wobec metropolii w Peci, którą początkowo zaczęto obsadzać fanariotami, zaś w 1766 całkowicie zlikwidowano.
W wyniku VI wojny austriacko-tureckiej w latach 1716–1718 podpisano pokój w Požarevcu, na mocy którego główna część ziem serbskich znalazła się pod panowaniem habsburskim. Nastąpiło przekazanie władzy Radzie Izby Dworu oraz częściowe wprowadzenie austriackich urzędników do struktur administracji lokalnej, co miało wpływ na pogorszenie stosunku Serbów do Wiednia.
W czasie VII wojny austriacko-tureckiej w latach 1736–1739 po zdobyciu Niszu przez wojska habsburskie, metropolita Peci Arseniusz IV wezwał Serbów do współpracy. Jednak w wyniku ostatecznej klęski Austrii ludność cywilna ponownie była zmuszona ruszyć za wycofującymi się wojskami Habsburgów i nastąpiła druga fala wielkiej emigracji serbskiej. Pokój w Belgradzie przekazywał Imperium Osmańskiemu uzyskane ziemie serbskie i rumuńskie w 1718, jednak przy Austrii pozostał zdobyty wtedy Banat.