Nastąpił długi okres pokoju między VII a VIII wojną austriacko-turecką. Kiedy w 1787 został on przerwany, Austriacy postanowili sformować formację złożoną z Serbów, która miała operować w Serbii, Bośni oraz Banacie pod nazwą Freicorps. Mimo zajęcia w 1789 roku Belgradu monarchia habsburska z powodu sytuacji w Europie po wybuchu wielkiej rewolucji francuskiej została zmuszona ostatecznie podpisać pokój w Swisztowie zakładający status quo. Po tym jak Porta ogłosiła amnestię wobec Serbów, wielu z emigrantów postanowiła powrócić na obszar Imperium Osmańskiego. Po 1791 nastąpił upadek zaufania Serbów do współpracy z Wiedniem.
Geneza rewolucji serbskiej Po 1791 roku serbscy przywódcy skupieni byli na przywróceniu bezpieczeństwa w regionie i zmuszeniu Porty do poszerzenia lokalnych praw samorządowych. Akurat Selim III, który wobec słabnięcia swojej pozycji, i wobec mocarstw, i zbuntowanych ajanów, był gotów na pewne ustępstwa. Na mocy firmanów z 1791, 1792 i 1794 roku Serbia uzyskała liczne przywileje jak prawo do zbierania podatków przez miejscowych notabli, zapewnienie o ingerencji wobec nadużyć zachodzących w cziflikach czy zakaz powrotu janczarów do Belgradu wyzwolonego spod okupacji austriackiej.