Moje wspomnienie o Knulpie Rozdział ten jest opowieścią przyjaciela Knulpa, zapewne młodego człowieka. Knulp, choć nie jest może w podeszłym wieku, to z pewnością jest już zmęczony życiem. Knulp i jego przyjaciel zatrzymują się na cmentarzu na postój. Knulp jest w dobrym humorze. Śpiewa piosenki i opowiada przyjacielowi swój sen. Widzi w nim swoje rodzinne miasto. Knulp poznaje je, chociaż jest jakieś zmienione. Widzi w nim też swoje dawne miłości: Henriettę i Lisabeth. Odczytuje ten sen jako wyraz tego, że nie jest już tym samym człowiekiem, który przed laty opuszczał dom ojca. Wieczorem Knulp i jego przyjaciel idą do gospody. Knulp nie chce pić alkoholu, w przeciwieństwie do jego przyjaciela. Następnego dnia Knulp odchodzi bez pożegnania.
Koniec Ostatni rozdział powieści. Zmęczony życiem i chory na gruźlicę Knulp spotyka na drodze doktora Macholda - kolegę ze szkolnych lat. Wyjaśnia mu dlaczego przestał się uczyć i opuścił gimnazjum. W wieku trzynastu lat zakochał się we Franzisce - pięknej dziewczynie, pierwszej, z którą się całował. Obiecywała mu wspólne życie. Zawiedziony Knulp nie ukończył żadnej szkoły i nie zdobył zawodu, który pozwalałby mu na utrzymanie rodziny.