Próbował więc perswazji, a gdy to nie pomogło, w marcu 1839 zakazał całkowicie handlu opium, zablokował kupców w ich faktoriach, pozbawił ich chińskiej służby i obrzydzał im życie, nakazując nieustanne walenie w bębny i dzwony pod ich oknami. Ostatecznie zachodni kupcy wydali mu 20 tys. skrzyń z opium (ok. 1362 t), które zostało następnie zniszczone. W swoich posunięciach kierował się idealizmem, ale też i przeświadczeniem o chińskiej wyższości, co widać w jego słynnym liście do królowej Wiktorii: thumb|Lin Zexu nadzorujący niszczenie opium
Zniszczenie opium nie zlikwidowało wszakże przyczyn nierówności w handlu chińsko-zagranicznym; Chińczycy, w tym Lin Zexu, nie brali też pod uwagę apetytów mocarstw kolonialnych ani ich siły militarno-ekonomicznej. Wreszcie, nie liczyli się – lub nie zdawali sobie sprawy – że nie mają do czynienia wyłącznie z kupcami, lecz także z przedstawicielami rządu brytyjskiego, który zobowiązał się zrekompensować kupcom straty. Brytyjski Superintendent Handlu, Charles Elliot, specjalnie przejął opium od kupców, by wydać je Chińczykom, uznając to za sposób na zmuszenie ich do bezpośrednich kontaktów z dyplomacją brytyjską, których od lat odmawiali.