Gotowość bojową uzyskał w grudniu 1940 roku, ale pierwszy sukces polska załoga latająca na samolocie Defiant Mk I uzyskała w nocy 26 marca 1941 roku, gdy zestrzelono niemiecki samolot bombowy Heinkel He 111. Oprócz tego polscy lotnicy zestrzelili jeszcze dwa samoloty Heinkel He 111B, latając na samolotach Defiant Mk I, ostatnie w dniu 12 maja 1941 roku. Następnie zostały one wycofane z dywizjonu, który otrzymał samoloty Bristol Beaufighter.
Zachowane egzemplarze Jedyny istniejący na świecie samolot Defiant Mk I, znajdujący się w Royal Air Force Museum w Cosford w Wielkiej Brytanii, był używany w polskim dywizjonie 307. Po restauracji w 2012 roku został pomalowany w barwy jakie nosił jako nocny myśliwiec tego dywizjonu. Na początku 2013 roku został wystawiony w Hendon na wystawie „Bitwa o Anglię“. Po przeniesieniu do Cosford znajduje się na wystawie stałej, w pawilonie „Wojna w powietrzu”.
Opis konstrukcji Samolot Boulton Paul Defiant Mk I był dwumiejscowym samolotem myśliwskim, dolnopłatem o konstrukcji metalowej, półskorupowej. Podwozie klasyczne – chowane w locie. Napęd: 1 silnik rzędowy tłokowy. Wyposażony był w urządzenia radarowe.
Przypisy
Defiant Kategoria:Brytyjskie samoloty myśliwskie II wojny światowej Kategoria:Samoloty myśliwskie z napędem śmigłowym