Za granicę Europy i Azji uznawano Don.
Następnie w drugim rozdziale autor opisuje położenie Europy. Europa rozciąga się od gór Taurydy i Amanu oraz Syrii i Cylicji. Następnie wschodnia granicą Europy jest kraj Mongal. Granice na zachodzie stanowią ocean zwany Pascalis i ocean południowo-zachodni. Nie należy dziwić się, że Cylicję i część Syrii zaliczona jest do Europy. Jest to połowa XIII wieku: okres krucjat i resztek dominacji cywilizacji łacińskiej w tym rejonie. Kraj Mongal można zinterpretować jako imperium mongolskie w szerokim znaczeniu lub jego część wschodnią, Złotą Ordę. Obydwa wspomniane oceany to w rzeczywistości Ocean Atlantycki. W trzecim rozdziale autor pisze o podziale Europy. Europa dzieli się według niego na Kościół Zachodni, który zaczyna się od Italii i Kościół Wschodni. Jest to skutek schizmy wschodniej. Dla autora Kościół Wschodni to kościoły uznające za głowę nie papieża tylko patriarchę Konstantynopola. W czwartym rozdziale autor pisze, że na północ od morza weneckiego czyli Adriatyku jest kraj Węgrów. W tym kraju mieszkają oprócz Węgrów, Słowianie zwani Hunami. Autor pisze o tym, że miejsca te były kiedyś siedzibami Hunów. Autor wspomina jeszcze, że kiedyś ten kraj był częścią cesarstwa rzymskiego. W piątym rozdziale autor pisze, że z Węgrami graniczy od północy z Polską a z nią Prusy.