Prusy sięgają aż po Morze Słodkie – tj. Zalew Wiślany. Pisząc o Prusach wspominany jest biskup Chrystian. W szóstym rozdziale autor znowu wspomniana jest Polska i oddzielnie Pomorze. W siódmym rozdziale autor wymienia graniczące z Rusią kraj Jaćwież. Pisze, że brał udział w jego chrystianizacji. Autor wyodrębnia z Prus krainę i półwysep Sambię. W rozdziale ósmym nie ma żadnych wiadomości geograficznych jedynie chronologiczne. Wspomniany jest Przemysł Ottokar II, piąty król Czech prowadzący krucjatę w Sambii. W rozdziale dziewiątym autor pisze o wierzeniach Prusów. Swój opis kontynuuje w następnym dziesiątym rozdziale, gdzie pisze o łączącej się z Sambią – Kurlandii. Pisze, że jest ona otoczona morzem z południa i zachodu. Na wschód od Kurlandii autor wymienia Żmudź. W jedenastym rozdziale autor podaje położenie Litwy, leżącej między Żmudzią a Rusią. Autor wspomina o królu Mendogu pisząc, że przyjął chrzest i koronę królewską ze Stolicy Apostolskiej. W dwunastym rozdziale autor pisze o chrystianizacji Litwinów, Jaćwingów i bliżej niezidentyfikowanych Nalszczan ( – być może szczep z okolic Grodna). W kolejnym trzynastym rozdziale autor wspomina leżącą na północ od Kurlandii – Liwonię. Wzmiankuje jej arcybiskupa Rygi. Pisze, że ów arcybiskup ma pod sobą siedem sufraganii: cztery w Prusach i trzy w Liwonii.