Chodzi tu o biskupstwa podlegające metropolii ryskiej. Autor wspomina rzekę Dźwinę, którą według niego przypływają kupcy ruscy. W rozdziale czternastym jest opisane położenie Estonii. Z Estonią graniczy Bironia. Bironia z kolei graniczy ze Szwecją. Z kolei Szwecja na północy graniczy z Norwegią (rozdział piętnasty). W rozdziale szesnastym i siedemnastym autor podziwia te północne królestwa. Porównuje tereny arktyczne z Alpami. W osiemnastym rozdziale autor pisze o dwóch wyspach leżących w kierunku północno-zachodnim. Wyspy te identyfikuje się jako Islandię i Grenlandię. Nieoczekiwane dla ówczesnej, średniowiecznej wiedzy geograficznej treści podane są w rozdziale dziewiętnastym, w którym autor wspomina o wyspie „odkrytej w naszych czasach”. Chodzi tu zapewne o Labrador, półwysep Ameryki Północnej odkryty ok. roku 1000 przez grenlandzkich wikingów Leifa Erikssona. W dwudziestym rozdziale autor wymienia jako wyspy Anglię, Szkocję (!) i Irlandię. Następnie wspomniane są Hiszpania zwana krajem świętego Jakuba i Prowansja. Autor pisze, że w ten sposób opisał cały Kościół Zachodni. Autor ubolewa, że nie można do niego zaliczyć wysp na Morzu Śródziemnym. W dwudziestym pierwszym rozdziale autor rozpoczyna opis krajów Kościoła Wschodniego. Kościół ten obejmuje w jego opisie Grecję, Serbię, na wschodzie sięga do Cylicji i Syrii.