Prowadziła wykłady i ćwiczenia na kursach ftyzjatrycznych i radiologicznych organizowanych w Szpitalu Wolskim. Prowadziła wykłady z radiodiagnostyki płuc podczas corocznych kursów organizowanych przez Polskie Lekarskie Towarzystwo Radiologiczne, a także wykładała na kursach dla lekarzy organizowanych przez Polski Związek Przeciwgruźliczy i Wydział Lekarski UW. Uczestniczyła w licznych krajowych i międzynarodowych sympozjach i zjazdach, w tym w Paryżu (1931), Sztokholmie, Zurychu (1934) i Chicago (1937).
II wojna światowa We wrześniu 1939 roku pozostała w oblężonej Warszawie. Wraz z innymi pracownikami Szpitala Wolskiego niosła pomoc rannym żołnierzom oraz cywilnym ofiarom niemieckich nalotów i ostrzału artyleryjskiego. Wykonywała w razie potrzeby zarówno obowiązki lekarskie, jak i pielęgniarskie. W dodatku pomagała dyrekcji szpitala w sprawach organizacyjno-administracyjnych. Gdy szpital znalazł się pod ostrzałem, urządziła dla pacjentów sale w jego suterenach. Ryzykując życiem, udała się do płonącej i ostrzeliwanej Wojskowej Składnicy Sanitarnej na Powązkach, aby zabrać stamtąd potrzebne szpitalowi materiały opatrunkowe. W uznaniu zasług Komisarz Cywilny przy Dowództwie Obrony Warszawy Stefan Starzyński odznaczył ją oraz doktor Janinę Misiewicz (p.o.