Była również zaangażowana w niesienie pomocy żydowskim lekarzom oraz ich rodzinom. Według Mariana Drozdowskiego i Jerzego Lubicz-Chojnowskiego, to ona kierowała całością działań związanych z pomocą Żydom, które prowadzono w Szpitalu Wolskim. Ten pierwszy podaje, iż „często w szpitalu pod jej opieką przebywało kilkanaście osób pochodzenia żydowskiego, przerzucanych po kilku dniach do rodzin lub zakonów ukrywających Żydów”.
Aresztowanie i śmierć 9 września 1943 roku została przypadkowo aresztowana przez niemiecką żandarmerię w lesie pod Wolą Pękoszewską, gdy składała wiązankę na mogile Andrzeja Zawadowskiego – syna prof. Witolda Zawadowskiego, żołnierza Armii Krajowej ps. „Gruby”, poległego w akcji pod Czarnocinem. Trafiła najpierw do więzienia w Łowiczu, skąd następnie przeniesiono ją na Pawiak. Przyjaciele i współpracownicy podejmowali zabiegi, by ją wykupić, jednakże bezskutecznie. W transporcie z 4 października 1943 roku została deportowana do obozu koncentracyjnego KL Auschwitz. Transport dotarł do miejsca przeznaczenia następnego dnia. Maria Werkenthin otrzymała obozowy numer 64 514.