Gdy przebywała na tzw. kwarantannie, Niemcy ogłosili, że poszukują specjalistów w dziedzinie radiologii. Ochotnikom obiecywano szczególnie dobre warunki pracy. Nie zgłosiła się jednak, obawiając się, że zostanie zmuszona do asystowania przy pseudomedycznych eksperymentach. Ostatecznie zgłosiła się do pracy w ambulatorium szpitala w obozie kobiecym Birkenau, gdzie w miarę ograniczonych możliwości starała się nieść pomoc chorym i rannym więźniarkom. Z powodzeniem zabiegała, by jak największą ich liczbę przyjmowano na „rewir”, gdzie mogły zaznać krótkotrwałego wytchnienia. Wśród towarzyszek znana była z koleżeństwa i ofiarności.
Zimą 1943/44 roku zachorowała na tyfus, którego epidemia szerzyła się wtedy w obozie. Dzięki wcześniejszemu przyjęciu szczepionki Weigla przechodziła chorobę stosunkowo łagodnie, jednakże jej stan psychiczny zaczął gwałtownie się pogarszać. 2 lutego 1944 roku rzuciła się na druty pod napięciem elektrycznym, po czym została dobita strzałami strażników.
Jej symboliczny grób znajduje się na cmentarzu ewangelicko-augsburskim przy ul. Młynarskiej w Warszawie.
Upamiętnienie Jej imieniem nazwano Pracownię Radiologiczną w Szpitalu Wolskim (ob. Instytut Gruźlicy i Chorób Płuc).