Po rozwiązaniu Dumy Florkowski skupił się na prowadzeniu Lubelskiego Towarzystwa Rolniczego, w którym od 1906 do 1916 r. pełnił funkcję prezesa, a w 1913 r. otrzymał godność prezesa honorowego. Od początku powstania LTR Florkowski dzielił przewodnictwo z Maksymilianem Dobrskim i zajmował się sprawami społeczno-ekonomicznymi oraz kontaktami z władzami. Po śmierci Dobrskiego przejął samodzielnie ster Towarzystwa, doprowadzając go wkrótce do rozkwitu, a okres jego prezesury zaczęto określać mianem „złotego wieku”. Wciągnął do współpracy i pracy społecznej najlepszych działaczy z dziedziny rolnictwa na Lubelszczyźnie. Organizował ciekawe zebrania dotyczące organizacji pracy i podniesienia produkcji zarówno w małych i większych gospodarstwach. W 1907 r. zwołał zjazd 77 kółek rolniczych działających w guberni lubelskiej. Nakłonił ziemian do podjęcia pewnych ustalonych norm pracy robotników folwarcznych. Podczas jego prezesury odbywały się liczne pokazy, próby łąkowe i polowe z nawozami sztucznymi, lustracje gospodarstw włościańskich, systematyczna poprawa inwentarza żywego, rozwój spółdzielczości oraz czytelnictwa. Wchodził również w skład Rady Zapisu Dóbr Kajetana hr. Kickiego. W latach 1907–1912 był też członkiem Komitetu Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. Florkowski był jednym z założycieli Centralnego Towarzystwa Rolniczego.