Na tle stosunku do zawarcia pokoju z Niemcami powstała latem 1917 w partii eserowców frakcja lewicowych eserowców, po przewrocie bolszewickim wyodrębniła się w partię na tle stosunku do bolszewików. Na I Wszechrosyjskim Zjeździe Rad Delegatów Robotniczych i Żołnierskich w lipcu 1917 został wybrany na członka Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego (WCIK), w listopadzie delegatem na II Ogólnorosyjski Zjazd Rad. Na zjeździe partyjnym został wybrany do Komitetu Centralnego eserowców. W listopadzie 1917 w demokratycznych wyborach wybrany na deputowanego do Konstytuanty. W lutym 1918 roku wystąpił przeciw traktatowi brzeskiemu, który jego partia uznała za zdradę rewolucji. Kamkow został jednym z inicjatorów nieudanego powstania lewicowych eserowców w dniach 6–7 lipca 1918 roku, następnie działał w konspiracji.
Aresztowany przez Czeka w Moskwie w styczniu 1920, uwolniony w maju 1920, ponownie aresztowany w lutym 1921. W 1923 zesłany do Czelabińska, potem do Tweru i Woroneża. W 1930 aresztowany i w 1931 skazany na trzy lata więzienia w zamkniętym procesie „Chłopskiej Partii Pracy” (ros. Трудовая крестьянская партия). „Partia”, podobnie jak bliźniacza „Partia Przemysłowa (Prompartia)” była mistyfikacją OGPU.