W tym samym roku uruchomiono też pierwszą państwową linię łączącą Poznań i Piłę z Kołobrzegiem, Ustką i Słupskiem.
thumb|Stacja Poznań Jeżyce, 1863 thumb|Poznań Główny, październik 1939 thumb|Perspektywa kolejowa miasta planowana na rok 1980, projekt powstał w 1950 roku, ze zbiorów Archiwum Państwowego w Poznaniu W 1887 powstała pokrywająca się z obecną linia do Wrześni, w następnym roku wydłużona do Strzałkowa, która jednak nie posiadała swego przedłużenia w zaborze rosyjskim. W 1905 powstała linia Poznań – Skoki – Janowiec. Pośrednie połączenie Poznania z Warszawą powstało dopiero w 1906 po połączeniu Skalmierzyc z Kaliszem, z którego przez Łódź można było dojechać do Warszawy. W 1909 powstała linia Poznań – Luboń – Grodzisk. Po jej wybudowaniu w Poznaniu zbiegało się już 10 linii kolejowych (6 dwutorowych i 4 jednotorowe) i w kolejnych latach prace nad węzłem skupiły się na rozbudowie stacji. Pierwsze bezpośrednie połączenie z Warszawą powstało w 1921, już po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, po wybudowaniu połączenia Strzałkowa z Kutnem. W 1929 Poznań był w ruchu towarowym trzecią co do wielkości stacją odbiorczą (po Warszawie i Łodzi, przed Lwowem i Krakowem). Podczas okupacji niemieckiej w czasie II wojny światowej powstały południowa i wschodnia obwodnica oraz stacja rozrządowa na Franowie.