W 1964 zakończono elektryfikację linii do Warszawy. Obwodnica północna doprowadzająca ruch z linii ze Szczecina bezpośrednio do stacji Poznań Franowo z ominięciem centrum miasta powstała w 1970. W tym też roku zelektryfikowano linię do Wrocławia. W 1974 zakończono elektryfikację linii do Katowic, w 1977 do Krzyża (rok później wydłużając elektryfikację do Szczecina), a w 1979 do Zbąszynka (wydłużając w 1984 do Frankfurtu).
Równolegle z rozwojem połączeń prowadzono budowę dworców i przystanków kolejowych. Pierwszy dworzec w Poznaniu powstał w 1848 poza obrębem fortyfikacji miejskich, we wsi Jeżyce na terenie osiedla Gaj (między dzisiejszymi ulicami Sienkiewicza i Zwierzyniecką – po likwidacji dworca kolejowego aż do 2010 roku była to zajezdnia tramwajowa i częściowo Stare Zoo w Poznaniu), na potrzeby obsługi linii Poznań-Stargard (-Szczecin). Po powstaniu nowych połączeń zdecydowano o budowie centralnego poznańskiego dworca. Jego budowa zakończyła się w 1879 (obecna forma pochodzi z 1976). W 2012 roku uruchomiono nowy budynek dworcowy, będący częścią powstającej nad peronami 1-3 galerii handlowej. Stary budynek „dworca centralnego” został wyłączony z eksploatacji w październiku 2013 r.