Chodziło o pogodzenie dążenia do odbudowy państwa polskiego w granicach przedrozbiorowych (lub przynajmniej wyodrębnienia Galicji jako autonomicznej polskiej prowincji) z ukraińskim dążeniem do budowy i rozwijania narodu ukraińskiego (włącznie z autonomią ukraińskiej Galicji Wschodniej).
Przewodniczący sekcji Karol Libelt zaproponował na początek wybór czterech komisji: polskiej, ukraińskiej, wielkopolskiej i ogólnosłowiańskiej, z czego polska i ukraińska miały zająć się sprawami Galicji (osobno lub jako wspólna komisja). Zgodzili się na to posłowie Ruskiej Rady, oraz część Polaków: Zygmunt Sawczyński, Ryszard Berwiński, Józef Midowicz, Teofil Magdziński. Antoni Zygmunt Helcel zaproponował utworzenie komisji wspólnej, która później podzieli się na dwie. Jerzy Lubomirski początkowo był za jedną komisją, później poparł dwie, z zastrzeżeniem, że na uchwały muszą wyrazić zgodę obie komisje. Posłowie Erazm Zaremba, Jan Chryzostom Janiszewski, Seweryn Celarski, Leon Ludwik Sapieha, Feliks Buchwald opowiedzieli się za jedną komisją.