W odróżnieniu od komórek martwych, wykazują one czynność elektryczną, ale mają o wiele niższy potencjał czynnościowy i szybkość przewodzenia niż komórki zdrowe. Ich okresy refrakcji są bardzo heterogenne - ze względu na różny stopień niedokrwienia różnych obszarów, sąsiadujące grupy komórek mogą cechować się skrajnie różnymi okresami niepobudliwości. Taki układ trzech rodzajów komórek - zdrowych, niedokrwionych i martwych powoduje, iż w sercu po zawale znajduje się potencjalnie wiele obszarów, gdzie bezpośrednio sąsiadujące grupy komórek mają skrajnie różne parametry elektrofizjologiczne (prędkość przewodzenia i czas trwania okresu refrakcji). To z kolei predysponuje do powstania fali nawrotnej na podłożu czynnościowym i pojawieniu się, często zagrażającego życiu, częstoskurczu komorowego.

Charakterystyka elektrofizjologiczna Arytmie powstające w mechanizmie fali nawrotnej są bardzo miarowe, zaczynają się nagle i nagle przerywają, zwykle zapoczątkowuje je przedwczesne pobudzenie przedsionkowe lub komorowe (w zależności od typu arytmii). Nie występuje w nich zjawisko stopniowego przyspieszania arytmii tuż po jej rozpoczęciu (tzw. "rozgrzewanie arytmii") ani zwalnianie przed przerwaniem (tzw. "schładzanie arytmii").