W historii istniały następujące normy polskiego układu klawiatury dla maszyny do pisania: PN/Q-101 z 1932https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1065089988984353&set=pb.100064500860330.-2207520000&type=3&locale=pl_PL i norma F-02000 w postaciach PN51 (z 1951 roku)Układ klawiszy znacząco odbiegający od QWERT, w praktyce nigdy nie weszła w życie., PN58 (z 1958 roku), PN79 (z 1979 roku) i PN87 (z 1987 roku)https://wiedza.pkn.pl/wyszukiwarka-norm;jsessionid=98E0CA862EB27BDB4196BE9EA08E6518.node-01?p_auth=B89r8JBb&p_p_id=searchstandards_WAR_p4scustomerpknzwnelsearchstandardsportlet&p_p_lifecycle=1&p_p_state=normal&p_p_mode=view&p_p_col_id=column-1&p_p_col_pos=1&p_p_col_count=2&_searchstandards_WAR_p4scustomerpknzwnelsearchstandardsportlet_javax.portlet.action=searchStandardsActionStenografia: Polski układ klawiatury cz. II.PN-I-06000:1997 Wyposażenie biurowe – Maszyny do pisania i do przetwarzania tekstów – Układy znaków na klawiaturach alfanumerycznych.. Bazowały one na układzie QWERTZ dodając polskie znaki (ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź, ż). Normy pozwalały na przeniesienie pozycji niektórych klawiszy bądź ich pominięcie.