Dowodzona bezpośrednio przez Basaraba armia wołoska liczyła prawdopodobnie mniej niż 10 000 ludzi: po części kawalerii i pieszych łuczników; resztę stanowili zebrani naprędce miejscowi chłopi i górale-pasterze. Gdy Karol Robert zobaczył, jak jego najlepsi rycerze padają pod gradem kamieni bez szansy na walkę czy choćby obronę, a drogi odwrotu odcina wołoska konnica, zamienił swe królewskie szaty na ubranie któregoś z oficerów – „ten zginął niebawem pod gradem strzał i kamieni” – i w otoczeniu kilku wiernych poddanych ratował się ucieczką do dalekiego Wyszehradu „przebrany w brudne, plebejskie szaty”.

Karol Robert był cytowany w dokumencie w 13 grudnia 1335 roku, gdzie informował, że niejaki „Mikołaj, syn Radosława” uratował mu życie wdając się w walkę z pięcioma wołoskimi wojownikami, co ułatwiło królowi ucieczkę.

Ogromna większość węgierskiej armii – w tym wielu pasowanych rycerzy – poległa; wśród zabitych był wzmiankowany wojewoda siedmiogrodzki oraz duchowny, który towarzyszył władcy.

Zwycięstwo oznaczało uniezależnienie się Wołoszczyzny i początki własnej państwowości.