Maximilian Fritz z magazynu laut.de nazwał Music has the Right to Children „albumem ponadczasowym” dając mu maksymalną notę. Analizując jego muzykę i jej źródła doszedł do wniosku, że do ponadczasowości wydawnictwa przyczyniło się prawdopodobnie życie obu braci z dala od wielkiego miasta, na wsi, w regionie w dużej mierze nietkniętym przez społeczne trendy, mody i histerię, a także fakt, iż obaj niechętnie pojawiają się publicznie.
Według Rona Harta z Billboardu „Bracia Michael Sandison i Marcus Eoin przełamali nowy grunt, kierując estetykę trip-hopu na terytorium Briana Eno i Clustera. W 17 utworach i 62 minutach tandem rodzeństwa zasymilował swoją wspólną miłość do Vangelisa w jego najlepszych momentach, klasyki Wendy Carlos i Lalo Schiffrina z przełomu lat 60. i 70., kilku zręcznych sztuczek turntablistycznych z brooklyńskiej sceny illbient i przełomowych dzieł takich grup jak Seefeel i My Bloody Valentine, aby stworzyć innowacyjne nowe brzmienie u progu XXI wieku”.