„Music Has the Right to Children to czysta mechaniczna dusza, przywodząca na myśl jakąś zapomnianą ścieżkę dźwiękową z japońskiej animacji lub rdzewiejącego Commodore 64, który właśnie oddaje ducha” – stwierdził John Bush z AllMusic. „Przeplatając szeroko nakreślone utwory z minutowymi winietami (te ostatnie należą do kilku najlepszych utworów na płycie), Music Has the Right to Children jest jednym z najlepszych elektronicznych wydawnictw 1998 roku” – podsumowował.
Mark Richardson z magazynu Pitchfork dał albumowi maksymalną notę (10/10) stwierdzając, iż album Boards of Canada z 1998 roku „jest kamieniem milowym muzyki beatowej, płytą, która przejęła poprzednią dekadę domowej muzyki elektronicznej i w zasadzie doprowadziła ją do perfekcji”.
Sal Cinquemani ze Slant Magazine ulokował album „gdzieś pomiędzy ciepłymi odcieniami tapet z lat 70., a eleganckim, elektronicznym połyskiem przyszłości”. „Awangardowy Music Has the Right to Children jest” – w opinii autora – „niezmiennie związany z naturą, od leniwego wstępu „Wildlife Analysis” do zniekształconego krzyku mew w ostatnim utworze albumu, „Happy Cycling””.