Izabela Czartoryska zapisała, że obraz prawdopodobnie przedstawia kochankę króla Francji Franciszka I, nazywaną La Belle Ferronnière. W 1842 roku rodzina Czartoryskich przeniosła się do Paryża. Francuskie środowisko kulturalne nie było świadome, że Czartoryscy zabrali obraz ze sobą, o czym świadczy zapis z 1869 roku mówiący, że obraz zaginął. Czartoryscy wrócili do Polski po wojnie francusko-pruskiej. Po powrocie założyli muzeum w Krakowie, gdzie trafił obraz. W 1882 roku obraz po raz pierwszy został wystawiony na widok publiczny.

Dziewiętnastowieczny historyk sztuki John Pope-Hennessy nazwał obraz pierwszym nowoczesnym portretem.

Na początku XX wieku potwierdzono autorstwo Leonarda. Antonina Vallentin w wydanej swojej monografii poświęconej Leonardowi da Vinci z 1938 (polskie wydanie 1951, 1959) podawała, że utożsamianie sportretowanej kobiety z Cecylią Gallerani opiera się na silnej tradycji, odwołującej się nie na dokumentach a na prawdopodobieństwie psychologicznym.