Napęd jednostek stanowiły dwie maszyny parowe potrójnego rozprężania o łącznej mocy indykowanej 4000 KM (4500 dla ostatniej pary), napędzające dwie śruby. W celu zmieszczenia pod pokładem pancernym maszyny miały poziome cylindry o średnicy: 588 mm, 878 mm i 1311 mm, a skok tłoków 519 mm. Parę do maszyn dostarczały kotły parowe: cztery cylindryczne o ciśnieniu roboczym pary 12 atmosfer na trzech pierwszych okrętach i osiem typu Yarrow o ciśnieniu roboczym 13 atm na pozostałych. Układ ten zapewniał prędkość maksymalną odpowiednio 19 i 20,5 węzła. Zapas węgla, wynoszący 90 lub 120 ton pozwalał przepłynąć maksymalnie 1200 mil morskich z prędkością ekonomiczną 12 węzłów. Okręty posiadały pojedynczy ster, poruszany parową maszynką sterową produkcji brytyjskiej.
Uzbrojenie okrętów w chwili wejścia do służby składało się z dwóch dział kal. 120 mm na pokładach dziobowym i rufowym oraz czterech kal. 57 mm rozmieszczonych po dwa na burtach i pojedynczej podwodnej wyrzutni torpedowej kal. 381 mm w stewie dziobowej. Wyrzutnia torpedowa była podwodna. W magazynie według planów przewidziano miejsce na dwie torpedy, a ich zasięg wynosił 800 m. Według planów, załoga miała być uzbrojona w 50 karabinów, 30 rewolwerów i 40 kordelasów. Na dwóch najdłużej pozostających w służbie okrętach w 1940 roku zastąpiono działa kal.