W wydaniu nr 78 (145) z 12 lipca 1991 wydawca zamieścił nad winietą gazety informację, że „poglądy prezentowane w „Dzienniku Dolnośląskim” nie są podzielane przez kierownictwo firmy Norpol-Press i większość zespołu redakcyjnego”, a po tym wydaniu część redakcji podjęła nawet kilkudniowy strajk. „Dziennik Dolnośląski” w drugiej połowie 1991 przekształcił się w organ propagandowy ZChN w kampanii przed wyborami do Sejmu. Po wyborach w październiku 1991 ukazał się już tylko jeden numer gazety (datowany 31.X.-6.XI.1991); „Dziennik Dolnośląski” nie mogąc utrzymać się na rynku został trwale zawieszony, a Orkla po dalszych paru latach odsprzedała swoje udziały w spółce Norpol-Press prywatnym inwestorom. Dziennikarze „Dziennika Dolnośląskiego” trafili po jego rozwiązaniu do dolnośląskiej „Gazety Wyborczej” (spośród nich m.in. Barbara Piegdoń pełniła w niej funkcję redaktora naczelnego), a także do „Słowa Polskiego” (tam również redaktorem naczelnym został dziennikarz z „Dziennika” – Piotr Adamczyk), „Wieczoru Wrocławia”, „Gazety Robotniczej” (przekształconej wkrótce w „Robotniczą Gazetę Wrocławską”, a następnie w „Gazetę Wrocławską”) oraz do tygodnika „Popo”.