Pruszynowski był wymieniony jako dziedzic jeszcze w 1504 roku.
Według rejestru poborowego z 1515 roku wieś była wzmiankowana jako Byaloboky i podlegało opodatkowaniu 6 łanów kmiecych, karczma i popAleksander Jabłonowski Źródła dziejowe. Tom XVIII, część I. Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. Tom VII, część 1. Ziemie Ruskie, Ruś Czerwona Warszawa 1902 (str. 137) [dostęp 2019-09-23]<br/ >[Cytat: Byaloboky, lan. 6, tab. vect. gr. 6, pop gr. 15.].
Przed 1520 właścicielem został Wojciech Starzechowski, kasztelan i wojewoda bełskiMatricularum Regni Poloniae parV vol 1. Po nim dziedziczył około 1549 roku jego syn Jan Starzechowski (zm. 1567), podkomorzy lwowski i wojewoda podolski. Po jego śmierci Białoboki wraz z całym kluczem objął jego syn Stanisław, podkomorzy lwowski. Po śmierci Stanisława Starzechowskiego w 1582 roku odziedziczyli jego żona Anna z Tarłów Starzechowska i dzieci: Jan, Zofia, Dorota i Katarzyna. Opiekunem prawnym został Jan Tarło, wojewoda lubelski, ojciec Anny. Co najmniej od 1575 dzierżawcą klucza białobockiego był Mikołaj Sienieński, podkomorzy sanocki. Z umów wynika, że już wtedy w Białobokach istniał dwór obronny.