Początkowo prowadził działalność dydaktyczną na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1970 roku podjął pracę na stanowisku docenta w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Kielcach, przekształconej następnie w Wyższą Szkołę Pedagogiczną i Akademię Świętokrzyską. Wraz z Zenonem Guldonem zorganizował w WSN Samodzielny Zakład Historii, którego w 1974 roku został kierownikiem. Po jego przekształceniu w Instytut Historii w 1976, funkcję tę sprawował jeszcze do 1981 roku. W latach 1972–1978 był zaś prorektorem kieleckiej uczelni. W 1978 roku objął stanowisko profesora nadzwyczajnego, zaś w 1994 roku – profesora zwyczajnego. W trakcie swojej akademickiej kariery odbył nadto trzy zagraniczne staże. Najpierw przebywał w Czechosłowacji (1959–1960), a później na Węgrzech (1967) i w roku 1980 w Republice Federalnej Niemiec.
Był uczniem Kazimierza Lepszego. Zajmował się przede wszystkim historią kultury i religii okresu renesansu. Specjalizował się w unitarianizmie czeskim, historii wsi polskiej i dziejach reformacji w środkowo-wschodniej Europie. W ramach wielkonakładowej serii „Dzieje Narodu i Państwa Polskiego” opublikował Epizod reformacyjny (1988). Stale współpracował z Polskim Słownikiem Biograficznym, w którym zamieścił ok. 50 życiorysów. Łącznie opublikował blisko 600 prac.