Dnia 17 marca 1920 roku, kiedy spacerowała ulicą Florencji w towarzystwie matki, młodociany przestępca (anarchista) uderzył ją w plecy metalowym prętem. Przez 3 miesiące leżała w łóżku. Miała gorączkę i zawroty głowy, cierpiała na bóle, wymioty, zaburzenia pracy serca i niedoczynność nerek. Potem wyjechała z rodzicami do kuzynostwa Belfanti, właścicieli hoteli w Reggio di Calabria. Jesienią 1924 Valtortowie przeprowadzili się do Viareggio, gdzie kupili domek. Maria zaangażowała się w życie religijne: została delegatką ds. kształcenia kobiet w Akcji Katolickiej (dołączyła do niej w 1929), wygłaszała konferencje, złożyła śluby dziewictwa, ubóstwa i posłuszeństwa. Była tercjarką Zakonu Sług Najświętszej Maryi Panny i Zakonu Franciszkańskiego.

Od lat trzydziestych stan jej zdrowia pogorszył się tak znacznie, że była przykuta do łóżka. Od 1 kwietnia 1934 nie podnosiła się z niego. Od 24 maja 1935 w domu Marii zamieszkała Marta Diciotti, która przez wiele lat była jej towarzyszką: guwernantką i pielęgniarką. Po śmierci ojca (30 czerwca 1935) Maria doświadczała despotyzmu matki, która zmarła 4 października 1943.