Po zakończeniu wojny zaciągnął się na początku 1919 r. do ochotniczej jednostki pod dowództwem , która walczyła w estońskiej wojnie o niepodległość, m.in. w wyzwoleniu Tartu i odbiciu łotewskiego Alūksne. Po rozwiązaniu jednostki wraz z częścią towarzyszy broni wstąpił do estońskiego wojska i w stopniu podporucznika służył do zawieszenia broni ze stycznia 1920 r.
Następnie zdecydował się włączyć w walki polsko-bolszewickie, wyruszył pieszo do Polski przez zielone granice i wiosną wstąpił do rosyjskiej Ochotniczej Sprzymierzonej Armii Józefa i Stanisława Bałachowiczów. Walki rozpoczął w czasie odwrotu po operacji kijowskiej, gdy służył w oddziałach zwiadowczo-dywersyjnych, a w czasie operacji warszawskiej walczył w okolicach Lublina.
Prawdopodobnie wziął udział w zajściach antyżydowskich w synagodze w Łunińcu i by uniknąć odpowiedzialności, zaczął posługiwać się nazwiskiem Villjio Rikkonen. Po podpisaniu polsko-bolszewickiego zawieszenia broni uczestniczył w ostatnich walkach na ziemiach białoruskich i ukraińskich, m.in. opisał swój udział w powstaniu słuckim i walkach pod Mozyrzem na Białorusi, ale także w rajdzie gen. Borysa Piermikina na południową Ukrainę. Obie te operacje odbywały się jednak w tym samym czasie i udział w ich obu był jednak fizycznie niemożliwy. W grudniu 1920 r.