udał się pieszo na Łotwę, skąd statkiem popłynął do Finlandii.
Ze względu na proniemieckie sympatie fińskiej kadry oficerskiej jego awanse uzyskane w krajach bałtyckich i Polsce nie zostały zatwierdzone. Po krótkim pobycie w kraju Kurko wstąpił do Legii Cudzoziemskiej i w latach 1921–1926 brał udział w ofensywie przeciwko Republice Rif, a potem jeszcze dwa lata służył w Afryce Północnej i trafił na krótko do francuskich Indochin.
Do Finlandii wrócił w 1931 r. i zajął się działalnością publicystyczną w prasie konserwatywnej i działalnością społeczną. Angażował się również w działalność społeczną na rzecz ludności ugrofińskiej w ZSRR i pisał analizy sytuacji wojskowo-politycznej w ZSRR. Po powrocie do kraju również spisał i wydał swoje wspomnienia. W trakcie wojen fińsko-radzieckich (tzw. zimowej i kontynuacyjnej) z lat 1940. nie uczestniczył w walkach, ale czynnie działał w obronie cywilnej. Po 1945 r. część jego publikacji podlegała częściowej cenzurze ze względu na jego radykalnie prawicowe i antyradzieckie poglądy.
Zmarł 20 czerwca 1989 r.