Raimundo de Madrazo y Garreta (ur. 24 czerwca 1841 w Rzymie, zm. 15 września 1920 w Wersalu) – hiszpański malarz portrecista.
Pochodził z rodziny o tradycjach artystycznych, jego dziadkiem był neoklasyczny malarz José Madrazo, ojcem Federico, a wujami Pedro i Luis Madrazo. Jego brat Ricardo i kuzyn Marià Fortuny również zostali malarzami. Rodzina Madrazo była również spokrewniona z polskim malarzem Tadeuszem Kuntze, którego córka Izabela Kuntz Valentini była żoną José Madrazo.
Nauczycielami Raimunda byli początkowo ojciec i dziadek, później naukę kontynuował w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda w Madrycie. Po 1860 artysta przebywał głównie w Paryżu, gdzie pobierał lekcje u Léona Cognieta. Debiutował na Wystawie Światowej w tym samym roku i szybko stał się jednym z najbardziej cenionych paryskich portrecistów. Był czołową postacią wśród artystów hiszpańskich działających we Francji, medal i Legię Honorową otrzymał za udział w kolejnej Wystawie Światowej w 1889. Ostatnie lata życia spędził w Wersalu.