Szybko stała się ona nie tylko miejscem pracy artystki, ale też spotkań ówczesnej lubelskiej bohemy. W tym okresie uczestniczyła w wielu plenerach malarskich i odbywała zagraniczne podróże (m.in.: do Szwecji gdzie wystawiano jej prace i Hiszpanii). W 1982, na zaproszenie Senatu miasta Bremy, wyjechała do Niemiec na wernisaż wystawy swoich prac w tamtejszej „La petit galerie”. Entuzjastyczne przyjęcie jej twórczości w Niemczech sprawiło, że artystka postanowiła zostać za granicą. Wiele razy odwiedzała Polskę, ale nigdy nie wróciła na stałe. W 1984 otrzymała artystyczne stypendium prestiżowego Atelierhaus w Worpswede. Tam nawiązała wiele znajomości, m.in.: z niemieckim pisarzem Michaelem Zellerem. Intensywne życie artystyczne nie pozostało bez wpływu na zdrowie niepełnosprawnej artystki. Kiedy – osłabiona chorobą – nie mogła już malować, tworzyła rysunki i miniatury tuszem i pastelami. Zmarła w szpitalu Pforzheim. Urna z jej prochami spoczywa w rodzinnym grobowcu na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Anna Strumińska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.