Twórczość Główne założenia jej twórczości ukonstytuowały się już w okresie studiów, a potem były przez artystkę systematycznie rozwijane. Nie można dzieł Strumińskiej nazwać „czystą abstrakcją”, gdyż malowała z natury, wydaje się, że najbliższa jest jej „abstrakcja aluzyjna”. W jej dziełach można wyróżnić trzy sposoby budowania obrazu.W pierwszym na całym płótnie zostaje naszkicowana linearna konstrukcja tworząca jakby szkielet obrazu. Na tak zorganizowaną kompozycję malarka nakłada płaską plamę barwną. Te plamy barwne są silnie ze sobą skontrastowane a miejsca największych kontrastów – tak konturu jak koloru – są tzw. kluczami kompozycyjnymi: najmocniej działającymi miejscami w obrazie. To wokół nich organizuje się cała malarska rzeczywistość. Światło i cień to także płaskie plamy koloru. Dzielą one obrazy na dwie wyraźnie od siebie odgraniczone części.Drugi sposób to malarstwo wrażeniowe. Obrazy olejne malowane są tak laserunkowo, że przypominają akwarelę. Pozbawione konturu plamy zlewają się i przenikają nawzajem. W ten sposób malowane są przede wszystkim pejzaże. Perspektywa tych wrażeniowych obrazów jest odśrodkowa, otwarta, często ulatująca z jednego punktu na wszystkie strony. Kontrasty barwne są łagodniejsze niż w pierwszym sposobie.Trzeci sposób malowania jest syntezą dwóch pierwszych.