Poza jego relacją nie ma innych źródeł potwierdzających przeprowadzenie eksperymentu deprywacyjnego przez Fryderyka II, a ponadto Salimbene był przeciwnikiem politycznym cesarza.
Fryderyk II był także założycielem uniwersytetu w Neapolu noszącego obecnie jego imię.
Małżeństwa i potomstwo Z pierwszą żoną – Konstancją Aragońską – miał jednego syna: Henryka VII.
Z drugą żoną – Jolantą Jerozolimską – miał dwoje dzieci: nienazwaną córkę (Małgorzatę?), zmarłą w dzieciństwie, Konrada IV.
Z trzecią żoną – Izabelą Angielską – miał Małgorzatę, landgrafinę turyńską i margrabinę miśnieńską, Henryka Niemieckiego, Fryderyka Niemieckiego (możliwe, że syn ten urodził się martwy, gdy sama Izabela zmarła podczas połogu; możliwe też, że wcale nie istniał), Karola Ottona (Jordana?) Niemieckiego, Agnieszkę Niemiecką (możliwe, że wcale nie istniała).
W związku nieformalnym (być może z kolejną żoną) z Biancą Lancią miał troje dzieci: Manfreda, króla sycylijskiego, Konstancję (Anna) Sycylijską, żonę Jana III Dukasa Watatzesa, Wiolantę Sycylijską, żonę Riccardo di Caserta.
W związku nieformalnym z Aldelheid Enzio (Adelajdą Henryką) miał syna: Enzio (Henryka) Sardyńskiego.
W związku nieformalnym z Richiną miał córkę: Małgorzatę Szwabską.
Z Matyldą z Antiochii miał syna: Fryderyka z Antiochii.