Tadeusz Zieliński (ur. 17 marca 1893 w Jarosławiu, zm. 9-11 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Jacka i Anny z Aignerów. W Jarosławiu ukończył szkołę powszechną oraz I Gimnazjum i Liceum. Studiował prawo oraz przemysł na Akademii Handlowej w Wiedniu. Z chwilą wybuchu pierwszej wojny światowej w 1914 roku został wcielony do armii austriackiej. Ukończył w niej szkołę oficerów rezerwy. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1916 w korpusie oficerów rezerwy artylerii polowej i górskiej. Jego oddziałem macierzystym był Pułk Artylerii Polowej Nr 2 (były Pułk Armat Polowych Nr 29).
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę wrócił do Jarosławia, wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 4 pułku artylerii polowej. W 1919 roku awansował do stopnia porucznika. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej oraz w wojnie polsko-bolszewickiej. 9 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. Pełnił wówczas służbę w składzie amunicji w Buczaczu. Następnie w składzie amunicji w Kowlu. Był również dowódcą pociągu amunicyjnego nr 12.