Ilość podstawników w alkenie także ma wpływ na enancjoselektywność reakcji. Dla 1,1-dwupodstawionych oraz trójpodstawionych olefin obserwuje się znacznie zwiększony wpływ drugiego cyklu katalitycznego, drastycznie zmniejszający enancjoselektywność, a nawet prowadzący do powstania racematu. Czteropodstawione alkeny nie ulegają reakcji aminohydroksylacji.
Większą enancjoselektywność produktu obserwuje się w przypadku użycia soli amidu o mniejszym podstawniku.
Diastereoselektywność Kontrola diastereoselektywności polega głównie na umiejscowieniu grupy funkcyjnej olefiny z chiralnym podstawnikiem po odpowiedniej stronie płaszczyzny względem grupy aminowej i hydroksylowej w cząsteczce produktu, bądź też na kontroli aminohydroksylacji konkretnego wiązania podwójnego w przypadku symetrycznych polienów. Rodzaj użytego chiralnego ligandu nie ma zwykle istotnego wpływu na diastereoselektywność reakcji, natomiast obserwuje się wzrost wydajności otrzymywania pary diastereoizomerów w miarę zwiększania stosunku ligand:katalizator tlenku osmu.
Regioselektywność Największą trudnością w asymetrycznej aminohydroksylacji Sharplessa jest kontrola regioselektywności.