Jednak najsilniejszą inspiracją, do dziś, dla Leszka Mądzika pozostaje Tadeusz Kantor. Jego "Umarła Klasa" wywarła na nim kolosalne wrażenie. Tak pisze o tym spektaklu:Do dzisiaj noszę go w sobie. Jego obrazy, dramaturgię i obecność w nim samego Kantora. To jeden silny, ekspresyjny organizm, wobec którego nie było się obojętnym.Niezwykła bliskość jaką poczuł Mądzik z tym teatrem wynikała z wielu czynników. Po pierwsze z malarskości – Kantor zawsze był plastykiem i tę wrażliwość przeniósł na scenę. Po drugie „kategoria wspomnienia” – dzieciństwa, czasu kształtowania się umysłu artysty. Co czyni go tak autonomicznym, co wyzwala kreatywność, co utkwiło w jego podświadomości tak głęboko, że tylko może się objawić poprzez twórczość, wyobraźnię – niebezpośrednio. Po trzecie sama postać Tadeusza Kantora, który był niczym dyrygent, kapitan okrętu, którym był jego teatr. I jego nierozerwalna łączność z dziełem in statu nascendi, bowiem miało się wrażenie, jakby tworzył po raz pierwszy na oczach widzów swój spektakl. Jak jego obecność mobilizowała zespół do jeszcze większej ekspresji, przekraczania wciąż kolejnych granic.