Tak Mądzik wspomina Kantora:Siła jego tkwi nawet w nieruchomej, statycznej sylwetce, gdzie jedyna ekspresja wyzwala się w rytmie uderzanych palców o stół lub krzesło.
Specyfika teatru Koncepcja Mądzika wyszła z teatru scenograficznego. Jak przypomina profesor Irena Sławińska, pierwszy spektakl "Sceny Plastycznej", Ecce Homo (1970 r.), wykonany został w wersji płaskiej sceny, na której akcja przebiegała za pomocą malarskich (witrażowych) efektów. Następna premiera, Narodzenia (1971 r.) była próbą przezwyciężenia tej konwencji. Zrywała ona z płaskością. Odtąd przestrzeń stała się podstawową formą wyrazu teatru Mądzika.Padły słowa: Oto człowiek: takie jeszcze ziarno. A potem: dlaczego wywiodłeś mnie z łona? To ostatnie słowa, jakie zostały wypowiedziane w moim teatrze.Rezygnacja, już w początkowej fazie istnienia teatru, ze słowa, jednego z najważniejszych (bywało, że i najważniejszego – jak właśnie w teatrze rapsodycznym Kotlarczyka) znaków teatralnych wydawała się zupełnie naturalna. Sam reżyser wielokrotnie powtarzał, że „dojrzewał do milczenia, jak inni dochodzą do elokwencji”.