Brooke Foss Westcott (ur. 1825, zm. 1901) – brytyjski biblista, krytyk tekstu Nowego Testamentu, duchowny anglikański. Jest jednym z najbardziej zasłużonych dla krytyki tekstu, wraz z Hortem rozpoczął nową epokę w biblistyce.

Urodził się 12 stycznia 1825, w Birmingham. Jego ojciec, Frederick Brooke Westcott, był botanikiem. Westcott uczył się na King Edward's School, w Birmingham, pod kierunkiem James Prince Lee. Poznał tu Josepha Barbera Lightfoot'a, przyszłego biblistę. Od 1844 studiował w Trinity College na Uniwersytecie Cambridge, gdzie poznał Horta.

Był członkiem klubu dyskusyjnego Cambridge Apostles. W roku 1890 został biskupem w Durham.

Tekst Nowego Testamentu Najważniejszym jego dziełem jest opracowanie wraz z Hortem, w latach 1853–1881, greckiego tekstu Nowego Testamentu w oparciu o najstarsze rękopisy.

Westcott wraz z Hortem (1828–1892) podzielił zgromadzone przez Tischendorfa rękopisy Nowego Testamentu na cztery rodziny (neutralna, zachodnia, aleksandryjska, syryjska). Sądzili oni, że tekst aleksandryjski powstał dopiero w IV wieku w wyniku recenzji dokonanej przez Hezychiusza.