W 1881 roku wydali The New Testament in the Original Greek (New York: Harper & Brothers, 1881). Tekst czterech Ewangelii opiera się na pięciu rękopisach: Sinaiticus, Vaticanus, Kodeks Bezy, Alexandrinus, Ephraemi, przy czym preferowane były dwa pierwsze. Jeżeli Sinaiticus oraz Vaticanus zgadzały się ze sobą, wówczas wybierano ich tekst – nawet przeciwko wszystkim pozostałym rękopisom. Jeżeli się nie zgadzały, wówczas preferowano Vaticanus. Jeżeli Kodeks Bezy miał lekcję krótszą niż Sinaiticus oraz Vaticanus, wtedy wybierano wariant Kodeksu Bezy. Obaj byli zdania, że kombinacja Kodeksu Bezy, starołacińskich oraz starosyryjskich rękopisów pozwala odtworzyć oryginalny tekst Nowego Testamentu – zwłaszcza wtedy, kiedy reprezentuje lekcję krótszą.
Tekst ustalony przez Westcotta i Horta wciąż cieszy się dobrą opinią u biblistówBruce M. Metzger, The Text of the New Testament: Its Transmission, Corruption, and Restoration, p. 136.. Niektórzy, jak np. Comfort, twierdzą, że jest on nawet lepszy od tekstu Alanda. Odkryte w XX wieku papirusy na ogół potwierdziły słuszność decyzji Westcotta i Horta (z wyjątkiem niektórych fragmentów w Łk 22-24)Philip Comfort, Encountering the Manuscripts: An Introduction to New Testament Paleography & Textual Criticism, (Nashville, 2005), p. 100..