Wyróżnia się dwa rodzaje senja-fuda. Pierwsze nazywane są nari-fuda (jap. 貼札, karty do przyklejania), daimei-fuda (jap. 題名札, karty tytularne) lub daimei-nōsatsu (jap. 題名納札, wotywne karty tytularne). Drukowane są w czerni i bieli, służą oznaczeniu wizyty pątnika w danej świątyni. Drugi rodzaj stanowią bogato zdobione, kolorowe karty służące do wymiany pomiędzy pątnikami, z tego też powodu nazywane są iro-fuda (jap. 色札, kolorowe karty) lub kōkan-nōsatsu (jap. 交換納札, wotywne karty na wymianę). Kolorowe karty można dziś zobaczyć jedynie w muzeach i prywatnych kolekcjach. Najwspanialsze z nich są prawdziwymi dziełami sztuki spod ręki mistrzów ukiyo-e: Hiroshige Andō, Eisen Keisai, Kuniyoshi Utagawa.
Aby umieścić senja-fuda w obiekcie świątynnym, należy wpierw przejść odpowiedni rytuał modlitewny, uzyskać zgodę na pozostawienie karty/tabliczki, wnieść opłatę w wysokości kilkuset jenów i otrzymać stempel świątyni w książeczce pielgrzyma. Następnie należy znaleźć dla niej odpowiednie miejsce. Podstawowe zasady zabraniają umieszczania senja-fuda w miejscach ważnych z punktu widzenia wartości zabytkowej, kulturalnej i na tablicach pamiątkowych. Nie można zakrywać kart innych osób swoją własną. Istnieją dwie szkoły doboru dobrego miejsca dla senja-fuda.