Jedni preferują miejsca, gdzie ich wotum będzie łatwo dostrzegalne, inni poszukują natomiast miejsca na uboczu, chronionego przed słońcem i deszczem. Wspólna zasada dla obu szkół brzmi: im wyżej tym lepiej. Do umieszczania etykietek na wysokości używa się specjalnie do tego celu przygotowanych bambusowych tyczek, z zamontowaną na końcu szczoteczką do odgarniania kurzu z powierzchni drewna. Do przyklejania wykorzystuje się specjalnie do tego celu przeznaczony klej.
Liczba świątyń zabraniających przyklejania senja-fuda na swoim terenie stale się zwiększa. Wiąże się to z nieprzestrzeganiem zasad przez pątników, którzy przyklejają karty w zabronionych miejscach lub też robią to bez przejścia rytuału modlitewnego, czy też bez zapłaty w świątyni. Kolejnym problemem są tanie wlepki przypominające senja-fuda, które można kupić w centrach gier lub przez internet za cenę około 1 000 jenów. Zastosowany w nich klej niszczy powierzchnie drewniane.
Zobacz też Jinja O-mamori O-fuda O-mikuji
Bibliografia Artykuł Alice Gordenker w The Japan Times Online: Shrine tags New Kenkyusha's Japanese-English Dictionary, Tokyo 1991, Kōjien, Iwanami Shoten, Tokyo 1980
Kategoria:Kultura w Japonii Kategoria:Shintō Kategoria:Sztuka buddyjska