Teoria bilansu płatniczego Według zwolenników teorii bilansu płatniczego (m.in. ReichsbankAnaliza tajnej korespondencji Reichsbanku z Kancelarią Rzeszy z okresu wojny wykazała, że wg Reichsbanku głównym zagrożeniem dla stabilności waluty była jednak ekspansywna polityka fiskalna i stale narastający dług publiczny. Rząd był wzywany do konsolidacji finansów publicznych po wojnie, poprzez cięcia wydatków i zapewnienie odpowiedniej bazy dochodów, by sfinansować rosnące odsetki od zaciągniętych kredytów oraz renty dla weteranów wojennych i rodzin poległych. Jednocześnie bank ostrzegał, że ewentualne reparacje na rzecz zwycięskich Niemiec nie wystarczą do całkowitej spłaty niemieckich długów. Po wojnie zaś Reichsbank wielokrotnie wskazywał na monetarystyczne źródła deprecjacji marki i wzywał rząd do restrykcyjnej polityki fiskalnej. Swoje stanowisko przedstawiał rządowi m.in. w utajnionych załącznikach do regularnych raportów rocznych – np. w dokumencie z 31 marca 1919 stwierdzono, że źródłem deprecjacji marki obok niepewnej sytuacji politycznej w Niemczech i zagranicą była niemiecka polityka fiskalna i rosnąca ilość pieniądza w gospodarce. Bank groził nawet rządowi, że zaprzestanie emisji dodatkowego pieniądza, co jednak, wobec pełnej zależności banku od ministerstwa skarbu, nie pociągnęło za sobą żadnych reform ze strony rządu.