Patrz , ekonomiści niemieccy, np. Helfferich, 1923; Moritz Bonn, ekonomista amerykański ) przyczyn hiperinflacji należało upatrywać w ujemnym bilansie płatniczym i zachowaniu kursu walutowego – deprecjacji marki.
Ujemny bilans płatniczy po zakończeniu wojny oznaczał odpływ pieniądza z kraju. Według Karla Helffericha – sekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu (1915) odpowiedzialnego za finansowanie wojny, późniejszego wicekanclerza w rządzie Theobalda von Bethmanna Hollwega – deficyt na rachunku płatniczym związany był z trudnościami Niemiec w pozyskaniu kredytów zagranicznych, koniecznością importu coraz droższych surowców, a ponadto stale rósł wskutek płatności na rzecz Belgii i Francji – spłat 132 miliardów marek w złocie reparacji wojennych nałożonych na Niemcy w 1921 r. i innych obciążeń wynikających z postanowień traktatu wersalskiegoPodpisany w czerwcu 1919 Traktat wersalski nie precyzował kwot reparacji, odkładając ich wyliczenie na 1921 r. – patrz Latem 1920 r. alianci doszli do porozumienia w sprawie podziału reparacji – Francja miała otrzymać 52%, Wielka Brytania 22%, Włochy 10%, Belgia 8% a pozostałe 8% Serbia i Rumunia. Ustalenie wysokości odszkodowań wojennych zajęło ponad rok. Ostateczne porozumienie w tej sprawie zawarto w maju 1921 w Londynie.