Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., z ramienia ROWS został wysłany na front wschodni. W latach 1942–1943 dowodził kompanią w batalionie ochotniczym, zwalczającym partyzantkę. Został ranny. W czerwcu 1943 r. został dowódcą 2 kompanii, a następnie batalionu szkoleniowego w szkole propagandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem. W listopadzie 1944 r. w stopniu pułkownika objął dowództwo nowo formowanego 1 Pułku Grenadierów 1 Dywizji Piechoty Sił Zbrojnych KONR. W marcu 1945 r. trafił z dywizją na front nad Odrą. 13 kwietnia jego pułk uczestniczył w nieudanym ataku na sowiecki przyczółek, po czym następnego dnia w składzie dywizji wymaszerował do Czech. Pułkownik A. M. Archipow jako jedyny spośród wysokich oficerów dywizji był przeciwny wsparciu Czechów w powstaniu praskim na pocz. maja. Dostał się do niewoli amerykańskiej. Po zakończeniu wojny wyjechał do USA. Zajmował się publicystyką. Pisał artykuły do pism "Czasowoj", "Nowoje russkoje słowo" i innych. Działał w emigracyjnych organizacjach rosyjskich (m.in. Rosyjskiego Centrum Antykomunistycznego, po 1951 r. Wszechrosyjskiego Komitetu Oswobodzenia). W dniach 22-23 maja 1954 r. uczestniczył w 4 zjeździe wszechrosyjskiej emigracji w Nowym Jorku.
Przypisy