Mandragora zwana była przez Greków również Apollinaris od stanów transu Pytii delfickiej, wieszczki Apollina. W średniowieczu i później, silnie zgrubiały, rozgałęziony korzeń (tzw. alrauna) tej rośliny był uważany za środek magiczny. Korzeń przypomina ludzką postać i wierzono, że jego kształt jest wskazówką do leczenia odpowiednich narządów ludzi. Mandragora była prawdopodobnie składnikiem owianej mgłą tajemnicy maści czarownic. Wiąże się z nią legenda, według której roślina ta wydaje z siebie zabójczy krzyk, kiedy jest wyrywana z ziemi. Wierzono, że rośnie zawsze pod szubienicami, wyrastając z nasienia wisielca, spływającego do ziemi.
W literaturze i filmografii Wzmianki na jej temat można znaleźć m.in. w takich dziełach jak: Odyseja Homera Romeo i Julia Szekspira Czekając na Godota Samuel Beckett Saga o Ludziach Lodu Margit Sandemo Harry Potter Joanne Kathleen Rowling Chrzest ognia Andrzeja Sapkowskiego (Roz. III) Boży bojownicy Andrzeja Sapkowskiego Jonathan Strange i pan Norrell Susanny Clarke Flet z Mandragory Waldemara Łysiaka Ich czworo Gabrieli Zapolskiej Pieśń nad pieśniami i Księga Rodzaju Imię róży Umberto Eco Magia zabija Ilona Andrews Ciało i krew Grahama Mastertona Wiedźmin Andrzeja Sapkowskiego Pan na Wisiołach.