Historia Biwa po raz pierwszy dotarła do Japonii w VII i VIII wieku jako jeden z instrumentów zespołu muzyki dworskiej gagaku w czysto instrumentalnej roli, którą można słyszeć również dziś. Od około X wieku poczęła także służyć jako dodatek do śpiewu. W okresie Heian (794–1185) instrumentem tym posługiwali się nie tylko profesjonalni muzycy dworscy, ale także dworzanie i arystokraci. Obok m.in. kaligrafii, sztuki epistolograficznej, układania poezji, wykwintnej konwersacji, muzyka była jednym z elementów wyrafinowanej kultury dworskiej i odczuwania mono-no-aware, „patosu rzeczy”, „wrażliwości na piękno”. Słynna powieść-kronika tego okresu, Genji monogatari, wspomina o muzyce – w tym wykonywanej przy pomocy biwa – prawie w każdym rozdziale.
Kapłani buddyjscy uważali biwy za idealny dodatek do rytualnego intonowania sutr. Z kolei grupa niewidomych mnichów (mōsō, biwa-hōshi)Biwa-hōshi → „kapłani lutni”, wędrowni wykonawcy, którzy zarabiali recytowaniem literatury przy akompaniamencie biwa. Często niewidomi, mieli ogolone głowy i szaty mnichów buddyjskich. wiejskich na Kiusiu przyjęła ten instrument do stosowania w swoich rytuałach egzorcyzmów, a kapłani wysokiej rangi w stołecznym Kioto używali biwa w rytuale wiążącym się z grą na lutni wina indyjskiej bogini wiedzy, muzyki i sztuki, Saraswati (jap.