Benzaiten).
Biwa rozkwitła w pierwszej połowie okresu Kamakura (1185–1333). Wędrowni mnisi, balladyści śpiewali o czynach pełnych chwały i tragediach wojowników, którzy walczyli w wojnie Gempei pod koniec XII wieku. Ich narracje przekształciły się w epos rycerski gatunku gunki-monogatari, pt.: Heike monogatari, a ich styl gry jest nadal obecny jako heike-biwa. Taka też jest nazwa samego instrumentu.
Biwa pozostawała popularna jako akompaniament narracji (katarimono-ongaku czyli „muzyka mówiona” lub „muzyka narracyjna”, praktyka polegająca na towarzyszeniu ustnemu opowiadaniu muzyką biwa) i pieśni przez cały okres Edo (1600–1868). Doprowadziło to do rozwoju wielu stylów muzycznych, a także zmian w kształcie i budowie instrumentu, takich jak: nishiki-biwa, satsuma-biwa i chikuzen-biwa. W wyniku otwarcia Japonii na świat i modernizacji w stylu zachodnim w okresie Meiji (1868–1912) biwa została zaniedbana. Dopiero po II wojnie światowej, dzięki muzykom dążącym do zachowania tradycyjnej japońskiej muzyki, wykorzystanie tego instrumentu znacznie się ożywiło.