Elsowie stanowili naturalną przeciwwagę dla militarystycznych i gimnastycznych wpływów Zarzewia i Sokoła w młodym ruchu harcerskim. Przejawiało się to m.in. w powołaniu na przełomie 1911/1912 na Zjeździe w Krakowie grupy „Gniazdo”, która zrzeszyła Elsów pracujących w harcerstwie. Krzyż harcerski – najważniejszy symbol polskiego skautingu jest również tworem elsa – ks. dr. Kazimierza Lutosławskiego, młodszego brata przyrodniego założyciela Eleusis.
W 1912 nastąpił rozłam w towarzystwie Eleusis, w trakcie którego część studentów postanowiła odłączyć się od działalności przywódcy, a sam Lutosławski założył Towarzystwo Kowali.
Polskie Eleusis na Górnym Śląsku Najaktywniejsze koła towarzystwa działały w latach 1903–1914 w Gliwicach, Zabrzu i Rybniku. Władze pruskie uważały elsów za działaczy wywrotowych. W styczniu i listopadzie 1905 osądzono i skazano 47 członków towarzystwa. Oskarżenia dotyczyły działalności propolskiej. Śląskie Eleusis stawiało sobie za cel wychowanie kadry działaczy polskich. Jego członków Niemcy oskarżyli o przynależność do tajnego związku, zdradę stanu i działalność zmierzającą do oderwania części ziem od Rzeszy. Pomimo stanowczych działań organów władzy pruskiej ruch nie upadł.