Od 1899 roku związany był z konserwatywnym krakowskim dziennikiem „Czas”, gdzie początkowo odpowiadał za artykuły dotyczące literatury i sztuki współczesnej, a za czasów prowadzenia redakcji przez Rudolfa Starzewskiego stopniowo stawał się jednym z czołowych kreatorów linii politycznej pisma. Zerwał z nim współpracę dopiero w momencie przeniesienia redakcji z Krakowa do Warszawy, którą ze względów finansowych, politycznych i organizacyjnych przeforsował ówczesny przywódca obozu konserwatywnego, Janusz Radziwiłł.
Dzięki szerokiemu zakresowi oraz wykorzystaniu metod porównawczych i socjologicznych w badaniach naukowych udało mu się zgromadzić w prowadzonej katedrze grono wybitnych uczniów; byli to m.in. Konstanty Grzybowski (przyszły zięć Estreichera), Feliks Gross, Bogusław Leśnodorski, Bronisław Malinowski, Ksawery Pruszyński, Adam Vetulani. Jako rektor i prorektor UJ powołał do życia nowe katedry i zakłady oraz pozyskał tereny pod rozbudowę uczelni; dokonał także reorganizacji Archiwum UJ. W 1920 odegrał znaczącą rolę w walce o szeroką autonomię, przyznaną wyższym uczelniom;